КРАТКО!: ОБЩЕСТВО ВЫСТАЕЛО… КРАТКО!Как мы писали мы не смогли пойти на выборы… Во - первых потому что приболели… А у нас дома, как в подвале - все время холодно…А во вторых знали общество и итоги выборов,…что ж поздравляем, хотя нельзя заранее,…Но это лишь простой комментарий... И будем надеяться на дальнейшее сотрудничество…Армения показала, что больше не примет безнравственность и антимораль? Поживем, увидим,…Хотя очень переживаем, что так называемые, олигархические вторые силы, станут детонатором общества,… Хотя вероятность их авторитета мала! У нас пока все!

ПОСЛЕСЛОВИЕ К ТЕМЕ…: Как нам удалось выяснить, в Арцахе повреждены некоторые линии интернета идет ремонт. Но нам так и не удалось, отправить СМС, через сайт президента, а также указанный на его странице в фейсбук мейл. me@arayikharutyunyan.am, письмо вернулось обратно с пометкой -не удалось отправить, или там проверяется на спам? Мы позвонили в Росстелеком, тех отдел обещал перезвонить, но пока ничего. А официальный сайт президента НКР, открывается с трудом. Однако мы еще пытаемся найти связь с Арутюняном через другие каналы и пресслужбу. Читайте нас, мы пишем о том, кто об этом не пишет.

СРОЧНОЕ ОБРАЩЕНИЕ!: СРОЧНОЕ ОБРАЩЕНИЕ!Выборы в НКР, не отменены! Впереди нас ждет много проблем и бед…Возможно эпидемия КВирируса, и в НК! Переложение ответственности за НКР, во внешней и во внутренней политики, вновь на неопытные власти РА и пр.! А потому с ново и с ново обращаюсь к Арцахцам, бойкотировать завтрашние выборы и устроить им низкую явку! Не идти на выборы, просто и все и таким образом спасти Арцах! Кстати как в НК, будут бороться с болезнью вируса, если в области всего одна больница… Неизвестно, сколько аппаратов искусственного дыхания и пр, а? Лететь в Ереван, но в Армении у самой пандемия, так куда хочется спросить? Да и вы поступили аморально, устроив полит шоу в дни беды в Армении, и не словом и не делом не поддержав родину, так как? А посему еще раз призываю мой народ, не идти на выборы 14 апреля! Что б самим не заразится, не заражать других и что б во имя арцаха! Ибо, Позже вы поймете, что такое во имя Арцаха!

 Пост Сюзи Григорян 11 августа сего года  на Фейсбук.

ԴԱԺԱՆ Ի Ր Ա Կ Ա Ն Ո Ւ Թ Ա Մ Բ ԹԱՂՈՒՄ

Երկարատև ու ծանր հիվանդությունից հետո կյանքից հեռացավ աշխարհում մեծ հռչակ վայելած, երկրագնդի բոլոր ազգերի ու ժողովուրդների կողմից հարգված և գնահատված 6000-ամյա Ամոթը: Այ´ո, Ամոթը մեռավ: Այն Ամոթը, որն ամենուր էր` տանը, դրսում, փողոցում, կինոյում: Ամոթն այնքան պատիվ ուներ, որ փոխադրականում նրա խաթեր ամեն մեկը մյուսին կզիջեր իր տեղը, անգամ եթե այդ ճանապարհը պիտի 8 ժամ տևեր: Ամոթը հոգեհարազատ էր բոլորին, բոլորն ունեին: Եթե հանկարծ գտնվեր մարդ, որն ամոթ չունենար, կքարկոծեին, կդատապարտեին, կստիպեին, որ ունենար: «Անամոթ» բառը համարյա թե´ չէր օգտագործվում, որովհետև ամոթ ունեին բոլորը` թե´ մեծ, թե փոքր: Ամոթից ազդվել ու զգաստացել են թագավորներ, փարավոններ, նախարարներ, դատավորներ: Ամոթը մեծ էր ու վսեմ, նա չափանիշ էր, կարգ ու կանոն էր, արդարություն ու մաքրություն էր` ամեն տեղ և ամեն ժամանակ: Այնքան դրական բան, որ արել է Ամոթը, մարդկային ուրիշ ոչ մի հատկություն չի արել: Իսկ հիմա Ամոթը մեռել է: Բայց ասեմ ձեզ, Ամոթը տարիքից չէր, որ մահացավ, նա դեռ երկար կապրեր. նրան ուղղակի կամաց-կամաց, սերնդե-սերունդ մոռացան: Նրա կարիքը չէր զգացվում: Երիտասարդությունը, արվեստը, նորաձևությունը, զվարճանքն ու խրախճանքը, ցոփ ու ցինիկ կյանքն այնպիսի «արդարացնող» փաստարկներ բերեցին, իբր թե Ամոթը տարիքն առել է, երբեմն զառանցում է, և ժամանակն է նրա «պատվավոր» հանգստի: Եղան երկրներ, որ 24 ժամ տվեցին Ամոթին` լքելու իրենց տարածքը: Վերջին տարիներին Ամոթը չէր մասնակցում ո´չ մի միջոցառման, չկար ո´չ հարցազրույցներում, ո´չ ուսումնական հաստատություններում, մինչև անգամ` հնդկական ֆիլմերում: Վերջերս, երբ նորաձևությունը ներկեց կարճ շրջազգեստներ, Ամոթը միկրոինֆարկտ տարավ: Ամոթը վերջին տարիներին հաճախ տարաձայնություններ էր ունենում արվեստագետների և իշխանական ներկայացուցիչների հետ: Իրեն իրավունք էր վերապահում արգելելու մարմնավաճառությունը, մանկապղծությունը և իշխանական վերին էշելոններում միասեռականների գոյությունը: Իշխանությունը նրան զրկեց կարծիք հայտնելու, հանրային հեռուստաընկերությամբ ելույթ ունենալու, հասարակական վայրերում երևալու իրավունքից (նրան քանի˜ տարի ո՞վ է տեսել որ): Մի խոսքով` համարվեց ձայնազուրկ, ինչն էլ գլխավոր պատճառը դարձավ նրա մահվան: Նա էությամբ զիջող չէր, հարմարվող չէր, նույն Ամոթն էր, ինչ հազարամյակներ առաջ` անկոտրում ու իր ասածի: Թաղման արարողությունը պատշաճ, և´ կարգուկանոնով, և´ «անվերադարձ» կազմակերպելու համար բարձրաստիճան պաշտոնյաներից ձևավորվեց մի խումբ, որը ղեկավարելու էր հանրապետությունում նշանավոր դեմք, պետական և հասարակական շքանշանների ու պատվոգրերի դափնեկիր` պարոն Նագլին, իսկ նրան օգնելու էր պարոն Քցողը: Եկան, հավաքվեցին պարոններ` Քծնողն ու Լոպազը, Հպարտն ու Որկրամոլը, էշն ու Տավարը... Մինչև որ դահլիճում տեղ չմնաց Խոնարհին ու Պարկեշտին, որոնք արյունակիցներ էին հանգուցյալին և վերջին ամիսներին նրա կողքին էին: Առաջին շարքում տեղ էին զբաղեցրել Պոռնկությունն ու Միասեռականությունը, Նենգն ու Տափակությունը: Դագաղի մոտ պատվո պահակ էին կանգնել պարոնայք Խեղկատակն ու Պնդաճակատը: Ամբիոնին մոտեցավ Ամենաթողությունը: Արտերկրից ստացված բազմաթիվ ցավակցական հեռագրերն ընթերցելուց հետո, հայտարարեց. - Որոշվեց Ամոթին թաղել Կորեայի ձորում: Ճիշտ է, մեծ ցանկություն ունեինք նրան թաղել պանթեոնում, սակայն երեկ պարզվեց, որ պարոն Օլիգարխը իր և խնամիների` Ագահի և Ստորի համար այնքան տեղ է սեփականացրել, որ ցավոք սրտի Ամոթին տեղ չի մնացել: Սրա մասին հայտնեք նաև Խղճի հարազատներին, որովհետև մահամերձ է, և այսօր տեղեկացանք, որ Հույսի հետ պառկած է ծերանոցի միևնույն սենյակում: Մենք` սգո բոլոր հանդիսականներս, ի խորոց սրտի հայտնում ենք մեր ցավակցությունները Ամոթի հարազատներին, մտերիմներին, ազգականներին: Անվանապես ասեմ` Պարկեշտությանը, Շիկնանքին, Շնորհակալությանը և Ներողությանը, որոնք չգիտես ինչու, արդեն քանի տարի ծվարել են Կարմիր գրքում: Ամոթի «մեկընդմիշտ» թաղման արարողությունը տեղի կունենա վաղը ժամը 11-ին` առանց վեր ու վար անելու, առանց պտտեցնելու, առանց սգո երաժշտության: Եվ մի վերջին խնդրանք. որպեսզի Ամոթը գնա խառնվի իր հանգուցյալ նախնիներին, չեն նշվելու յոթ, քառասունք ու տարի, և նրա նկատմամբ չի կիրառվելու «Գնա մեռի, արի սիրեմ» ավանդական սկզբունքը: Հրավառությունը` երեկոյան 19:00-ին, Հանրապետության Հրապարակում: Հա, չմոռանամ ասել, որ այլևս էլ ոչ մի բան ամոթ չէ: Գեղամ ՂԱՐԻԲՅԱՆ